Εναντίον...

| Ετικέτες , | Posted On Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Διαβάστε στη συνέχεια της ανάρτησης ένα κείμενο του 81χρόνου ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου, που αρνήθηκε πρόσφατα να παραλάβει το Μεγάλο Βραβείο των Γραμμάτων από το υπουργείο πολιτισμού...

Σχολιάζοντας στα Μ.Μ.Ε.:

«Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους»



 Εναντίον

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ΄ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε - αυτό το απαίσιο << υπείροχον έμμεναι άλλων >> που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου - και κάποτε πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά - και κάποτε πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από την ζωή μας.


Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων, σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και την δίψα μας για λεφτά΄ ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.


Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο, κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στην ζωή μου;


Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση απο το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.


Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους΄ όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες - όλες το ίδιο σκατό. Ακόμη και ο τελευταίος δημογραφίσκος έχει βλάψει την λογοτεχνία μας΄ σκεφτείτε τι γίνεται με τους διευθυντές συγκροτημάτων.


Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους, τους άλλους όλους τους θάβουν. όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομουνται, κυριαρχούν οι γλείφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.


Είμαι εναντίον των κουλτουριάδων΄ όλα τα αμφισβήτησαν εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για τα καλά. Χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους, όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους΄ και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία, από παντού βυζαίνουν, κι ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μες τα βολέματα του κατεστημένου.


Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.


Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο΄ φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετούμε το τσιγάρο μας στο δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα.


Ντίνος Χριστιανόπουλος


κείμενο του 1977
στο περιοδικό ΔΙΑΓΩΝΙΟΣ,

αρ. 1, Ιανουάριος - Απρίλιος 1979

Σχετικές Αναρτήσεις :



1 σχόλιο:

  1. Ο Χριστιανόπουλος είναι ποιητής και στα ποιήματα του πολλάκις αναφαίνεται η λατρεία προς τον ομοφυλόφιλο έρωτα στη νωχελική αισθησιακή Θεσσαλονικιώτικη νύχτα.

    Οι καθαρόαιμοι επιβήτορες, οι λάτρεις της αρρενωπότητας και της λεβεντιάς του τσολιά, είναι βέβαιο ότι όταν διαβάσουν μερικά από τα ποιήματα αυτά θα αισθανθούν τάση προς έμετο και θα πετάξουν μακριά το μικρό βιβλίο με τους στίχους –διότι μικρά είναι τα βιβλία με τα ποιήματα του Χριστιανόπουλου.

    Ο Χριστιανόπουλος έγραψε το κείμενο αυτό σε μια εποχή (1977) που όλα όσα καταγγέλλει και προς τα οποία δηλώνει την εναντίωση του, ήταν εν σπέρματι παρόντα και επρόκειτο στις επόμενες δεκαετίες της «Αλλαγής» να φουντώσουν και να κυριεύσουν την πνευματική λεγόμενη ζωή του τόπου.

    Κι όμως, όπως ο Καβάφης, ο Χατζηδάκης, ο Λαπαθιώτης και τόσοι άλλοι πνευματικοί άνθρωποι μας, με ιδιαίτερες προτιμήσεις στην προσωπική τους ερωτική πράξη, με κείμενα τους σαν και τούτο - πόση λεβεντιά κρύβεται στο κείμενο αυτό!- μας κάνουν να αισθανόμαστε υπερήφανοι που είναι «δικοί» μας, Έλληνες και πατριώτες και που εκείνο το «είμαι εναντίον» τους, θέλουμε τόσο πολύ να μπορέσουμε να το πούμε όχι μόνο τώρα που είμαστε παρίες της εξουσίας αλλά τότε, όταν έρθει η δική μας ώρα να αντιμετωπίσουμε την εξουσία και τα τσαλίμια της, την κάθε εξουσία, που θα επιδιώκει να μας εκμαυλίσει και να μας διαφθείρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχόλια άσχετα με το θέμα της ανάρτησης θα διαγράφονται.

Μας διάβασαν